Όταν ο Gary Goodridge μπήκε για πρώτη φορά στο οκτάγωνο του UFC το 1996, το κοινό τον είδε σαν κάτι περισσότερο από έναν μαχητή. Ήταν ένας βράχος. Μια ζωντανή απεικόνιση της ωμής, ακατέργαστης βίας που χαρακτήριζε τα πρώτα, ημι-νόμιμα χρόνια του MMA. Φορώντας το παραδοσιακό dobok του Kuk Sool Won, ενός κορεατικού πολεμικού συστήματος, και με φήμη μπράβου εργοστασίου, έμοιαζε με ήρωα βγαλμένο από βιντεοπαιχνίδι.
Στο UFC 8, μπροστά στα μάτια θεατών που τότε δεν ήξεραν τι σημαίνει “ασφάλεια μαχητή”, ο Goodridge γρονθοκόπησε έναν αντίπαλο αναίσθητο με 9 αγκωνιές στο κρανίο — μια σκηνή τόσο ωμή που ακόμα συζητιέται σε φόρουμ 30 χρόνια μετά.
Και μετά ήρθε η Ιαπωνία. Το PRIDE FC και το K-1. Εκεί ο Goodridge έγινε παγκόσμια φίρμα. Αντιμετώπισε θρύλους όπως ο Fedor Emelianenko, o Mirko Cro Cop και ο Peter Aerts. Ήταν ο “Big Daddy”, ένας από τους λίγους fighters που δε φοβόταν να σταθεί απέναντι στους μεγαλύτερους τιτάνες των πολεμικών τεχνών.
Μα υπήρχε τίμημα.
“Άρχισα να ξεχνάω τα ονόματα των παιδιών μου”
Στα τέλη των 2000s, ο Goodridge είχε αρχίσει να χάνει τη μνήμη του. Στην αρχή ήταν μικρά πράγματα. Μετά όμως άρχισε να ξεχνάει ποιους είχε ήδη δει μέσα στη μέρα. Δεν μπορούσε να οδηγήσει. Να κάνει προτάσεις με αρχή, μέση και τέλος. Σύντομα, ήρθε η διάγνωση:
Άνοια pugilistica — ή αλλιώς, CTE (Chronic Traumatic Encephalopathy), η ασθένεια που θερίζει αθόρυβα μαχητές, πυγμάχους και αθλητές του αμερικανικού football.
Ήταν μόλις 44 χρονών.“Κάθε φορά που έτρωγα ένα χτύπημα, ήταν σαν να πατούσα delete σε κομμάτια του εαυτού μου”, είπε κάποτε σε συνέντευξη.
Η σιωπηλή επιδημία
Η ιστορία του Gary Goodridge δεν είναι μοναδική. Είναι όμως από τις πρώτες που βγήκαν δημόσια. Με το θάρρος που έδειξε μέσα στο ρινγκ, μίλησε ανοιχτά για την κατάστασή του. Χωρίς ντροπή. Ζήτησε από άλλους μαχητές να κάνουν το ίδιο. Και κατηγόρησε τις διοργανώσεις πως τον άφησαν χωρίς ιατρική υποστήριξη, μόλις έσβησαν τα φώτα της δημοσιότητας.
Το PRIDE είχε καταρρεύσει. Το K-1 είχε αλλάξει. Το UFC, που δεν του είχε ποτέ προσφέρει σταθερό συμβόλαιο, προχωρούσε χωρίς να κοιτά πίσω.
Ο Goodridge είχε μείνει μόνος. Σε ένα σώμα που δεν του ανήκε πια. Με αναμνήσεις που θόλωναν μέρα με τη μέρα. Και με μια οικογένεια που έπρεπε να τον “ξαναγνωρίσει”.
Ο ήρωας που δεν ξέχασε να παλέψει — μέχρι τέλους
Σήμερα, ο Gary Goodridge δίνει έναν άλλου τύπου αγώνα: για την αξιοπρέπεια των μαχητών, για τη διαφάνεια στις αθλητικές επιτροπές, για την αναγνώριση του CTE ως επαγγελματικής ασθένειας.
Δεν θυμάται όλες του τις μάχες. Δεν θυμάται όλους τους αντιπάλους. Αλλά θυμάται — και το λέει συχνά — πως άξιζε να παλέψει. Όχι όμως να ξεχαστεί.
Γιατί έχει σημασία;
Η ιστορία του Goodridge είναι μια προειδοποίηση: Τα χτυπήματα που βλέπουμε στην οθόνη μπορεί να τελειώσουν τον αγώνα, αλλά συνεχίζουν για χρόνια μέσα στον εγκέφαλο του μαχητή.
Ήρθε η ώρα να ανοίξει η κουβέντα, προτού κι άλλοι “Big Daddy” χαθούν μέσα στη σιωπή.
