Στις 13 Νοεμβρίου 1982, στο Λας Βέγκας, έγινε ο αγώνας ανάμεσα στον Νοτιοκορεάτη Duk Koo Kim και τον Αμερικανό πρωταθλητή Ray Mancini για τον τίτλο των ελαφρών βαρών.
Ο Kim ήταν σχετικά άγνωστος στο δυτικό κοινό, αλλά είχε τρομερή ψυχή. Από τον πρώτο γύρο, ο αγώνας ήταν απίστευτα σκληρός – και οι δύο έδιναν τα πάντα, με ρυθμό που φαινόταν απάνθρωπος.
Ο αγώνας έφτασε μέχρι τον 14ο γύρο (τότε οι αγώνες κρατούσαν 15 γύρους). Εκεί, ο Mancini κατάφερε να ρίξει τον Kim με συντριπτικά χτυπήματα. Ο Κορεάτης κατέρρευσε. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, αλλά λίγες μέρες μετά πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία.
Η τραγωδία αυτή συγκλόνισε τον κόσμο της πυγμαχίας. Δεν ήταν μόνο ο θάνατος του Kim – η μητέρα του αυτοκτόνησε λίγο καιρό αργότερα, και ο διαιτητής του αγώνα, που ένιωθε ενοχές επειδή δεν το σταμάτησε νωρίτερα, έβαλε κι εκείνος τέλος στη ζωή του.
Από αυτόν τον αγώνα άλλαξαν πολλά: οι παγκόσμιες ομοσπονδίες μείωσαν τη διάρκεια των πρωταθληματικών αγώνων από 15 σε 12 γύρους, ενώ αυξήθηκαν και οι ιατρικοί έλεγχοι στους πυγμάχους.
Ο Ray Mancini, αν και κέρδισε, κουβάλησε για πάντα την ενοχή πως «σκότωσε έναν άνθρωπο στο ρινγκ». Μέχρι σήμερα, λέει ότι δεν μπόρεσε ποτέ να ηρεμήσει ψυχικά.
Αυτή η ιστορία έδειξε με τον πιο σκληρό τρόπο ότι η πυγμαχία είναι όχι μόνο άθλημα αντοχής και δόξας, αλλά και άθλημα που φλερτάρει με τη ζωή και τον θάνατο.
